اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت نود و هفتم :
هیچکس حرفی نزد. دو مرد در طرفینش نشسته بودند و دستانش را محکم گرفته بودند. راننده به سرعت رانندگی می‌کرد و گاهی از آینه جلو به او نگاه می‌کرد.
امیر ارسلان عصبانی غرید :
_ کَرید؟ میگم کجا دارید منو می‌برید؟
دستهایش را تکان داد اما دو مرد مانع حرکت بیشترش شدند. قفسه سینه اش از شدت تنفس بالا و پایین رفت. سرش را کمی پایین برد و نفسش را بیرون داد بدون اینکه سرش را کامل بالا بگیرد به مس
لطفا صبر کنید...
شکلات تلخ
1باورم نمیشه این قلم همون قلم رمان های اولت باشه، تو از شاهکار و معرکه گذشتی بی نهایت فوق العاده عالی هستی و بهت افتخار میکنم دختررررر